Ik was als kind creatief, gevoelig en had een grote liefde voor alles wat leeft. En ik groeide op in een gereformeerd dorp met 7 kerken. Geen ideale combinatie. 

Wat een intense hoeveelheid beelden kreeg ik over me heen: over hoe je OK bent en erbij hoort, en vooral: hoe niet. Als gevolg daarvan raakte ik het contact met mezelf – en met mijn verlangens – goeddeels kwijt.

Gelukkig liep ik al vroeg in mijn leven vast. Ik was nog geen 25, toen ik regelmatig ‘s ochtends huilend naar mijn werk fietste. Niet omdat dat werk zo verschrikkelijk was (het was precies wat ik altijd dácht dat ik wilde) maar omdat ik niet voelde dat ik een waardevolle bijdrage leverde aan onze prachtige wereld. Ik kon niet voelen wat nou eigenlijk belangrijk was voor MIJ. 

Ik omschreef mijn leven als ‘een film die aan mij voorbij trekt, waar ik niet echt aan deelneem.’

Die leegte maakte dat ik voor mijn dertigste op onderzoek uit ging en in aanraking kwam met Tantra. Gelukkig maar. Want anders had ik nu misschien nog steeds braaf gedaan wat ik dacht dat anderen van mij verwachten…

Meer daarover in mijn podcast hieronder!